ରାମାୟଣର ଅନେକ ଘଟଣା ଆଜି ମଧ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରେ। ସେଥିମଧ୍ୟରୁ ମାତା ସୀତାଙ୍କ ହରଣ ଘଟଣା ଅନ୍ୟତମ। ଲଙ୍କାଧିପତି ରାବଣ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପରାକ୍ରମୀ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ମାତା ସୀତାଙ୍କୁ ଲଙ୍କାକୁ ନେବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ସାହସ କରିନଥିଲା। ଏହା ପଛରେ ନଳକୁବେରଙ୍କ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅଭିଶାପ ଥିବା ପୌରାଣିକ କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ମିଳେ। ତେବେ ଏହି ଅଭିଶାପ କ’ଣ ଥିଲା ଏବଂ ରାବଣ କିପରି ସୀତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ ନକରି ହରଣ କରିଥିଲା, ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା।
ନଳକୁବେର କିଏ ଥିଲେ?
ପୌରାଣିକ କଥା ଅନୁସାରେ, ନଳକୁବେର ଧନର ଦେବତା କୁବେରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ ଅପ୍ସରା ରମ୍ଭା। ଥରେ ରାବଣ ନିଜ ବିଜୟ ଯାତ୍ରା ସମୟରେ ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲା। ରମ୍ଭା ନଳକୁବେରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଥିବା କଥା କହିବା ସହ ରାବଣଙ୍କୁ ନିଜ ସମ୍ପର୍କ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରାବଣ ତାଙ୍କ କଥା ନଶୁଣି ବଳପୂର୍ବକ ତାଙ୍କ ସହ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲା।
ଏହି ଘଟଣା ଜାଣିବା ପରେ ନଳକୁବେର ଭୀଷଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ରାବଣକୁ ଅଭିଶାପ ଦେଇଥିଲେ ଯେ, ଭବିଷ୍ୟତରେ ଯଦି ସେ କୌଣସି ଅନିଚ୍ଛୁକ ନାରୀଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ସ୍ପର୍ଶ କରିବ, ତେବେ ତା’ର ମୁଣ୍ଡ ସାତ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଯିବ। ଏହି ଅଭିଶାପ ରାବଣ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହୋଇପାରିଥାନ୍ତା। ତେଣୁ ସେ ଏହାକୁ ନେଇ ସବୁବେଳେ ଭୟଭୀତ ରହୁଥିଲା।
କମ୍ବ ରାମାୟଣରେ ସୀତା ହରଣର ଭିନ୍ନ କାହାଣୀ
ତାମିଲ କବି କମ୍ବନଙ୍କ ରଚିତ କମ୍ବ ରାମାୟଣରେ ସୀତା ହରଣ ଘଟଣାକୁ ଏକ ଭିନ୍ନ ଢଙ୍ଗରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଏହି କାହାଣୀ ଅନୁସାରେ, ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ ସ୍ପର୍ଶ କରିନଥିଲା। ବରଂ ସୀତା ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ରହୁଥିଲେ, ସେହି ସ୍ଥାନର ମାଟିକୁ ହିଁ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲା।
କଥା ଅନୁସାରେ, ରାବଣ ସୀତାଙ୍କ କୁଟୀର ଚାରିପାଖର ମାଟିକୁ ଖୋଳି ତାହା ସହିତ କୁଟୀର ଥିବା ଅଂଶକୁ ଉଠାଇ ନିଜ ପୁଷ୍ପକ ବିମାନରେ ରଖିଥିଲା। ଏହିପରି ଭାବେ ସୀତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ ନକରି ଲଙ୍କାକୁ ନେଇଯାଇଥିଲା ବୋଲି କମ୍ବ ରାମାୟଣରେ ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି। ଏହି ବର୍ଣ୍ଣନା ଅନୁସାରେ, ସୀତା ରହୁଥିବା ସ୍ଥାନର ପ୍ରାୟ ୮ କିଲୋମିଟର ଗଭୀର ଓ ଏକ ଯୋଜନ ପରିମାଣର ଭୂମି ଉଠାଇ ନେଇଥିବା କୁହାଯାଇଛି।
ବାଲ୍ମୀକି ଓ କମ୍ବ ରାମାୟଣରେ ଭିନ୍ନତା
ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣରେ ମଧ୍ୟ ରାବଣ ନଳକୁବେରଙ୍କ ଅଭିଶାପକୁ ଭୟ କରୁଥିବା କଥା ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡରେ ମିଳେ। ସେଥିରେ ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଲଙ୍କାର ଅଶୋକ ବାଟିକାରେ ରଖିଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ନିଜର ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସୀତାଙ୍କ ଅନିଚ୍ଛା ସତ୍ତ୍ୱେ ତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ସାହସ କରିନଥିଲା।
ଏହିପରି ଭାବେ ରାମାୟଣର ବିଭିନ୍ନ ସଂସ୍କରଣରେ ସୀତା ହରଣ ଘଟଣାର ଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣନା ମିଳିଥାଏ। ନଳକୁବେରଙ୍କ ଅଭିଶାପ ଓ କମ୍ବ ରାମାୟଣର ଭୂମି ଉଠାଇ ନେବାର କାହାଣୀ ଏହି ମହାକାବ୍ୟର ଏକ ରୋଚକ ପୌରାଣିକ ପ୍ରସଙ୍ଗ। ତେବେ ଏହାକୁ ବିଭିନ୍ନ ଧାର୍ମିକ ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଥିବା କଥା ଓ ପରମ୍ପରା ଭାବେ ବୁଝିବା ଉଚିତ।
